Ruhumun Derinliklerinden...

şarkılar çalındığı anda başlayan sessizlik gibiydi herşey...
karanlıkların kaybolmasıyla yola çıkan bir beyaz güvercin misali...
düşüncelerden kaçıp kurtulmak istercesine sakin, ama yorgun...
kimse yokken hayal ettiğim bir yalandan ibaret işte herşey...
ruhumda okuyamadıkları bir şiir gibi...
yada düşünemedikleri bir detay...
melodiler döküldüğü anda başlayan rüzgar gibiydi herşey...
güneşin batışı ile yolculuğuna başlayan yarasa misali...
yalnızlaıklardan kurtulmak istercesine deli, çılgın...
insanlar arasındayken hayal ettiğim bir yalandan ibaret işte herşey...
ruhumda okuyamadıkları bir şiir gibi...
yada atladıkları bir detay...

hayal edebilmek güzel şey....

yağmur yağarken ormanda yürüdüğümü hayal ettim. uçan kuşların kanat sesleri yağmur damlalarının yere ve yapraklara çarpış sesleri... ama o an tek düşündüğüm sevmekti... belki bu beton yığınlarına geri dönmemin sebebide sevdiğim insanlardı... belki değerdi, belki değmez...

sabahın ilk saatlerinde deniz kıyısında koştuğumu hayal ettim. denizin dalgaları, kıyıya vuruşu... tertemiz kumsal... güneş henüz yeni göz kırpmaya başladığı için etrafta bir serinlik... gözlerimi kapatıp kumsala uzandığımı hayal ettim. ama o an düşündüğüm şeyler vardı. hayat gibi... gerçekler gibi... bu yere geri döndüğüm için kendimden nefret bile edebilirim...

bönk! (karamsar mı ne?!)

elimde kalem izi...

zordu aslında kaçıp gitmek karanlıklar arasına.
kaybolmak sessizlikte, bedenim ağır;
yorgun argın savaşmak kaderle, çaresizce.

yumurtadan çıkmış ufacık kuş misali kanatlarım kıpırdamazken,
aşık oldum.
aşk kaderim mi diye soramadan yenilmeye hazırmış gibiydi ruhum.

oysaki ben, hiç yenilmedim.
yoktu yanımda kimse, çaresizce,
koştum belki kimse dinlemez diye.
yakınımdaydı nefret, ben ona elimi sürmedim...

elimde kalem izi.
kaderimde yazılmış sandığım, oysaki içimde, çok derinlerde!

elimde kalem izi.
geleceğimin sessizliği. kim ne derse desin, yok!

yorgunum, susuzum, suskunum, yoksulum ben.
boyun eğmemeye yemin vermişim kadere,
yenilmemeye!
mühür vurmuşlar beynime.
neden burdayım sorma diye.
sonsuzluk önümde eğilmiş kölem olmuşken ben,
ellerimde kalem iziyle...