Bulutlarda Uçarmış Gibi Şiir

Kapanıyordu tüm kapılar,
adında uykusuzluğu tattığım adamın arkasından.

Yasaklanıyordu tüm hayaller,
kokusunda umutsuzluğu kokladığım...

Ne düşlüyorum, ne hissediyorum.
Ne gülümsüyorum, ne yaşıyorum.

Öyle alışmışım ki verdiğin acılara,
bağımlısı olmuşum.
Mutsuzum ama hissetmiyorum.
İçimde ağlıyorum ama gözyaşlarım akmıyor.

Aktığındaysa susuyorum.
Ve,
Affediyorum her defasında.

Ama yaşamıyorum seninle.
Yaşamak istedim ama belki yol,
orman değildi sadece.

Çölde denedik koşmayı,
Belki koştuk.

Ara sokaklarda dans ettik,
siyah yağmurlarda ıslandık.

Bulutlarda uçmak istedik belki seninle,
işte o kadar...

aşk şiiri

küveti doldurdu aşk zamanla,
hiçbir şey olamayacağını anladığında,
su oldu;
aktı bedenlerimizden hunharca,
gideceği yolu kendi bilirken sadece.

tüm kalkanlarını açtı aşk zamanla,
hiçbir savaşı kazanamayacağını anladığında,
demir oldu;
kesti bedenlerimizi umarsızca,
keseceği yeri kendi bilirken sadece.

tüm yalanlarını yaşattı aşk zamanla,
hiçbir doğruyu bulamadığını anlayınca,
yalan oldu;
söküldü dudaklarımızdan amansızca,
anlatacağı şeyi kendi bilirken sadece.

tüm savaşlarını verdi aşk zamanla,
hiçbir cephede mermi kalmadığını anlayınca,
kalem oldu;
yaptı anlaşmaları tutarsızca,
tutamayacağını kendi bilirken sadece.

tüm umutlarını kaybetti aşk zamanla,
hiçbir şekilde hayatta kalamayacağını anladığında,
ayrılık oldu;
döndü arkasına acımasızca,
gideceği yolu kendi bilirken sadece.

kısa ama yok

sessizliğin içinde her zaman bir ses olur. hiçbir sesin olmadığı bir zamanda, kulakta çınlama duyulur ya da kalbinin atışını duyarsın bir şekilde.
peki.
içinde sessizliğin olmadığı bir beyinde huzuru nerede ararsın?
içinde huzurun olmadığı bir benlikte sevgiyi kimde ararsın?
içinde sevginin olmadığı bir dünyada nasıl mutlu olursun?
mutlu olmadığın bir yerde nasıl umutlu kalırsın?
umudun olmadığı bir süreçte nasıl tutunursun?
olsun.
durup dururken yaşamıyoruz sonuçta.
durup dururken ölebilirken.