bu gece

suyla kafayı buldum bu gece.
olmayan hayallerimle.
kalp kırıklıklarımla uyumaya çalıştım bu gece.
bir sağa döndüm bir sola.
şarkılarla kafayı buldum bu gece.
yaşananları hatırlamaya çalıştım,
olmadı.
seni sık sık andım bu gece.
o istediğin mektuba başladım,
ne zaman biter,
bilmediğim...
ne zaman değişir yazdıklarım,
ya da aynı mı kalır...
seninle kafayı bozdum bu gece.
sanki diğer gecelerden farklıymış gibi...
ama ağlamadım bu gece,
en azından, yeterince...
ağlayarak uykuya dalmayacağım bu gece.

yemeceler

tutsak mıydı kelimeler bunca zamandır acaba böğrümde ve ben miydim gardiyanı, kaçmasını engelleyen? yoksa hepsi bir tuzak mıydı dökülsün şelaleler diye bir anda? anlayamıyorum insanların her bir yaptığını. sıkıntı bende mi yoksa diğer aciz bedenlerin içine sıkıştırılmış ruhlarda mı? neden her söz ağır olmak zorunda? neden yıkılmak zorundayız katlanamadığımız yerde?
ben miyim tek zayıf karanlıkta ve kuytularda? ben miyim yoksa tek başarısız? yükün altında ezilmekten başka tek çözümün kaçmak olduğunu fark ettiğimde her şey gözüme daha bir korkunç görünmeye başladı. acaba yalnızlığım beni ele geçirecek mi? acaba yiyecek miyim son böcekleri beynimdeki?
yaşamak bu kadar zor olmamalıydı. bana kimse bu konu hakkında bir şey söylememişti. belki de tek amacım buradan geçip gitmekti ama insan fıtratı işte, bir iz bırakmak istiyor. ben ise, yazıyorum. yaşamıyorum ama. yaşamak bu olmamalıydı bence. çünkü eğer kader diye bir şey varsa ve önceden yazılıysa bunu okuyamamamız büyük bir eksi bence. kader mi gerçekten acımasız olan yoksa biz miyiz?
hiçbir şeye katlanamamam benim suçum mu  yoksa artık yükler mi çok ağır gelmeye başladı bilmiyorum. bir yandan artık daha fazla "ben" demek istemiyorum ama bir yandan da bugüne kadar demediğim için nefes alamıyorum.
yaşamak istemiyorum.
bir yandan merak ediyorum.
bence son göz yaşlarım dökülürken zaten yaşlanmış olacağım ve çenemden süzülürken anlayacağım. ne kadar doğruymuş kaderin varlığı ya da bunca zamandır bir kandırmaca içinde miymişiz...
aslında belki de çoktan öldük ve cehennemi yaşıyoruz, adına dünya dediğimizde daha az korkunç geliyor kulağa. tüm o anılar aslında unutuldu ve sanıyoruz ki bunların hepsi mit. nereden biliyoruz ki bu kadar sınırlıyken beynimiz?

Özcan Deniz - Beni Affet

Beni affet 
Kaybetmek için çor erken 
Sevmek için de çok geç 
Beni affet 

Bir adım kalmalı geriye 
Kırılmış şeylerin nihayetine 
Yalnızlığın eşiğinde 
Beni affet 

Ben seni sevdiğim zaman bu şehirde 
Yağmurlar yağardı 
Beni seni sevdiğim zaman bu şehirde 
Ayrılık kurşun gibi ağırdı 

Beni affet 
Şiirler gözlerini 
Şarkılar saçlarını söylemedi 
Beni affet