of çok karamsar çok

üzerimde bir yük var, tarif edemiyorum. böyle sanki sırtıma oturmuş, omuzlarıma bastırıyor. ara ara burnumu tutuyor, sızlatıyor. gözlerime bastırıyor, kafama vuruyor.... neyin sıkıntısını çekiyorum bilmiyorum ama son zamanlarda ruhsal bağlamda bayağı bir çöküntü içinde olduğumu itiraf etmeliyim...

tek hissettiğim şey mutsuzluk gibi ama tam olarak mutsuzluk koyamıyorum adını. karamsarım evet belki hep öyleydim ama şimdi daha kötü. hiçbir şey yapmayı istemiyorum bu da bulunduğum durumu körüklüyor...

böyle bi' hayattan beklentimin kalmaması, hedefimin olmaması, gelecek planımın olmaması üst üste gelince sanırım yaşamımın hiçbir anlamı kalmadı. yani önceden kötü de olsa, kendi tercihim olmasa da bir hedef vardı, işte liseyi kazan, bitir, üniversite kazan, bitir. şimdi işe gir olması lazım belki ama yok.

ailem taşınmak istiyor ve bunu akıllarına benim koyduğumu iddia ediyor. artık hayır yok bile diyesim yok hiçbir şeye. karşı çıkasım yok, gerçekten hiçbir şeye.

ot gibi uyuyorum, uyanıyorum, yiyorum, sıçıyorum, bilgisayarda oturuyorum; hep aynı döngü. sabahları yatağımdan kalkmak istemiyorum bugün de yaşayacağım diye. istemiyorum ki...

en zoru da bütün bu içimdekileri kendime saklamak. ne en yakın arkadaşlarıma ne aileme oturup bunları anlatamıyorum. psikoloğa görünmek istiyorum ama o da çözüm olacak mı bilmiyorum ve kalkıp gidecek gücüm yok aslında. içim içimi yiyor. beynim kendini kemiriyor.

yaşadığım her an büyük sıkıntılar içine düşüyorum. her bir insanla bir etkileşim bende bir sorun yaratıyor. insanların etrafında olmak istemiyorum bir yandan, bir yandan da aklımı dağıtmalarına izin vermek istiyorum.

herhangi bir hareket beni çok gerebiliyor, özellikle yakınlarımdan gelen. en ufak bir ters algılamamda dünya kararıyor ve bütün günüm solup gidiyor. işin kötüsü, erkek arkadaşım bütün bunları bilmiyor ve bana her aksi davranışında aramızda belli bir mesafe oluşuyor. bitek ben biliyorum geceleri ağlayarak uyuduğumu. gözlerim acıdan şişene kadar...

annem hastalık hastası. hasta olmak onu hayata bağlıyor ve "mutsuzluğu" ile hayata bağlanabiliyor. bütün olaylardan bir kötü sonuç çıkarıyor ve ona üzülüyor. ama onun için sorun yok üzülmeyi seviyor. babam kendi içinde yaşıyor ama bu da ona sorun teşkil etmiyor. bir ara bu hayatın bir illüzyon olduğunu ve ölse bile aslında ölmüş olmayacağını savunuyordu ya da anlattıklarından ben öyle anladım. kendi kafasındaki dünyayı seviyor ve orada yaşamayı tercih ediyor. kim karışabilir ki?

en yakın arkadaşlarım da en yakın arkadaşlarım değil aslında pek. sadece ara sıra görüştüğüm insanlar belki de. neden bilmiyorum ama insanlarla çok yakın olabileceğime inanmıyorum artık. yani ilkokuldan beri "arkadaş" kalabilen insanlar var. benim en uzun arkadaşlığım beş sene olmadı galiba henüz ama o da resmen arkadaşlarımın zorlamasıyla. yani en azından benimle hala görüşmek istediklerine göre "yakın arkadaşım" diyebilirim belki de.

bence bu hayat çok zorlama. gerçekten bir kapatma tuşu olsun isterdim. ha bir daha açar mıydım bilmiyorum ama açma tuşu olsun istemedim zaten....

en yakın arkadaşım yalnızlığım

hasadını toplarken son yağmurların,
yalnızlığımla dertleştik.
kararını verdi son gemi kalkarken,
bir daha dönmeyeceğinin...

gümüş bir yüz hayal ettik,
karanlığın içinde.
parlıyordu bazı yerler,
gözlerinin olması gereken yerde.

tahtasını çakarken son gidenlerin,
yalnızlığımla dertleştik.
dedi ki,
bu yoldan bir daha rüzgar esmez.

bitirdik cebimizde kalan son sigaraları,
bitirdik son liraları.
bitirdik ne varsa içimizde son kalan,
nereye gidiyorsun diye sordu kalkarken.

siyah bir el hayal ettik,
güneşten uzanan.
o kadar parlaktı ki,
gözümüzü aldı, bakamadık...

tanelerini toplarken ağaçların,
birlikte ağladık dökülen yapraklara.
yerlerde aradık kaybolan incileri,
kalbimizden gelip gözlerimizden akan.

danslar ettik çılgınca, sanki yarın yokmuş gibi.
şarkılar söyledik sesimiz birbirine karıştı, sanki bir kişiymiş gibi.
bekledik belki bir umut kalmıştır diye,
giden çoktan gitmişti halbuki...

Kıvamında

her şey benim saçmalamam ile başlamıştı. bunu biliyordum ama belli ki bilmek istemiyordum. belki taa en başında o kadar ısrarcı olmasaydım, bütün bu üzüntülere katlanıyor olmazdım...

bundan yedi sene önceydi. ıssız adam filminin popüler olduğu zamanlardı ve bütün erkeklerin tüm ilişkilerde arkasına sığındığı laf "benden sevgili olmaz, ıssız adamım ben" o zaman çıkmıştı. belki de çıkmamıştı ama önemli olan bu değildi. zaman ne zaman olursa olsun, erkekler bir ilişki başlatmaya korktuğu zaman bu lafı kullanıyordu ne de olsa.

"ben arkadaş olarak daha iyiyim. gerçekten."

hayır, hoşlandığım insan ile arkadaş kalamazdım. yeni bir gün geldiğinde, O'nu o bulunduğu ıssızlıktan çıkaracak kadını gördüğümde ne yapacaktım? alkış tutup "heeyo yaşasın bak artık sen de ıssız değilsin" mi diyecektim?

diyemezdim.

ama bir baktım ki o ıssızlıktan çıkaran kadın ben olmuşum.

inişli çıkışlı ama daha çok inişli yıllardan sonra hala o günü hatırlıyorum ve bazen aşırı pişman olduğumu düşünüyorum... çünkü, o günkü odun, hala aynı odun. ya belki biraz budanmış bir odun ama hala aynı odun.

yavaş yavaş denizin suyu çekiliyor arkadaşım, bak elf gözlerim neler görüyor...